Her saz grubunun başında bulunan ve grubu yönetenlere “ağa” denilirdi.

Davulcubaşına “baş mehter ağa”, bütün mehterlerin başına da “mehterbaşı ağa” adı verilir ve mehter, bunların yönetimi ile icra edilirdi. Program sırasında, daire şeklinde dizilen takımın ortasında “mehterbaşı ağa” dururdu. Yürüyüş sırasındaki icralarda, bu düzen değişirdi, mehterlerin “eyyam-ı adiye” ve “eyyam-ı ceng” olmak üzere iki tür gülbankı ( duası ) vardı. Uzun bir geçmişi olan mehter müziği, her yüzyılın gereğine göre gelişmiş yeni usuller ve formlar ortaya çıkacak, kendine özgü bir müzik durumuna gelmiştir.

Ancak XIX. Yüzyıl ortalarında başlayan yenileşme hareketleri, bu müziğin yok olmamasına neden olmuş, bunda mehterhanenin yeniçeri teşkilatına bağlı oluşu da rol oynamıştır. Zamanında bestelenen sayısız eser hafızalardan silinmiş, sonradan yapılan araştırmalarda bu gerçek anlaşılmış, değişik ve dağınık yerlerdeki bu eselerin pek azı notaya alınabilmiştir.