Ağıt; ölüm üzerine yakılmış türkülere denir.

“Ölülerin ardından ona karşı duyulan duyguları, yaşantı ve başarılarını sergilemek amacıyla yapılan nazım, söz ve müzik yapıtlarını içine alır.” “Ağıtlar, ölü başında ağıtçı tarafından okunursa, saz kullanılmaz. Ancak başka yerlerde okunursa, saz bir açış yapar ve ayakta ( karar sesinde ) kalır. Ayak tutmak, karar sesini tezene ile çıkartmaktır…” Ağıtların usullü ve usulsüz olanları ile yörelere göre belli seyir dizileri vardır. Ağıtı, Türk halk müziğinde mersiyeye verilen ad saymak doğru değildir, çünkü bu Divan Edebiyatı birimleri ile yazılan mersiyenin halk arasındaki adı olduğu kanısını uyandırmaktadır.

Oysa halk müziğinde, birimler edebi yönüyle ayrılıklar gösterdiği gibi, ezgi dizilişi ile de ayrılıklar gösterir.” …Ağıt söylemenin Şamanlığa kadar giden bir geçmişi vardır. Orhun yazıtlarındaki sagu ve yuğ ağıttan başka bir şey değildir…”